Pūrvapīṭhikā
1
ശുക്ലാമ്ബരധരം വിഷ്ണും ശശിവര്ണം ചതുര്ഭുജമ്
പ്രസന്നവദനം ധ്യായേത് സര്വവിഘ്നോപശാന്തയേ
2
യസ്യ ദ്വിരദവക്ത്രാദ്യാഃ പാരിഷദ്യാഃ പരശ്ശതമ്
വിഘ്നം നിഘ്നന്തി സതതം വിഷ്വക്സേനം തമാശ്രയേ
3
വ്യാസം വസിഷ്ഠനപ്താരം ശക്തേഃ പൌത്രമകല്മഷമ്
പരാശരാത്മജം വന്ദേ ശുകതാതം തപോനിധിമ്
4
വ്യാസായ വിഷ്ണുരൂപായ വ്യാസരൂപായ വിഷ്ണവേ
നമോ വൈ ബ്രഹ്മനിധയേ വാസിഷ്ഠായ നമോ നമഃ
5
അവികാരായ ശുദ്ധായ നിത്യായ പരമാത്മനേ
സദൈകരൂപരൂപായ വിഷ്ണവേ സര്വജിഷ്ണവേ
Uttarapīṭhikā
170
ആര്താ വിഷണ്ണാശ്ശിഥിലാശ്ച ഭീതാഃ ഘോരേഷു ച വ്യാധിഷു വര്തമാനാഃ
സങ്കീര്ത്യ നാരായണശബ്ദമാത്രം വിമുക്തദുഃഖാസ്സുഖിനോ ഭവന്തി
Around the world, and in Malayalam
The Vishnu Sahasranama belongs to no single place; it is chanted the world over, and Malayalam readers hold it dear. At Guruvayur, the great Krishna temple of Kerala, and in homes across the land, the thousand names are recited as a daily devotion. They come from the Mahabharata, where Bhishma teaches them to Yudhishthira and where Vyasa set them down. Some chant the names for calm, some for courage, some for the health and wellbeing of the people they love, and many simply as an act of love. The stotra is recited across the Sri Vaishnava, Madhva and Smarta traditions, and by movements such as the Chinmaya Mission, ISKCON and the Ramakrishna Mission, from Kerala outward across the world. Here the same names are set in the Malayalam script, which carries every Sanskrit sound, so they transfer letter for letter for anyone who reads Malayalam.